Tylko błąd Pompejusza uratował Cezara przed ostateczną katastrofą. Wszystkich pojmanych jeńców Labienus, stronnik Pompejusza, stracił. Wstrząsnęło to mocno opinią o stronnictwie Pompejusza (sam Cezar zachowywał się zwykle bardzo rycersko w stosunku do pokonanych nieprzyjaciół), zwłaszcza że niejednokrotnie zdarzało się, że na polu bitwy przeciw sobie stawali bliscy krewni. Wobec ogromnych strat i trudności zaopatrzeniowych Cezar postanowił wycofać się na wschód, w kierunku nadchodzącej armii Kwintusa Metellusa Scypiona, mającej wzmocnić siły Pompejusza.



Doprowadza to do napływu granulocytów do miejsca zapalenia i uwalniania proteaz, takich jak MPO. Może to doprowadzać do rozluźnienia struktury blaszki miażdżycowej, co prowadzi do jej niestabilności i w końcu rozluźnienia jej struktury i oderwania materiału zatorowego. Obecnie trwają prace nad lekami, które będą pełnić rolę inhibitora MPO, co prawdopodobnie zapewni większą skuteczność w zapobieganiu incydentom wieńcowym niż statyny.

Jan Witkowski (Złoty, 14 marca 1831) ppor. Józef Witkowski (Złoty, Hotel butikowy marca 1831) żołnierz Antoni Wojda (Srebrny, 5 września 1831) kapelan Kazimierz Wysocki (Złoty, 6 kwietnia 1831) żołnierz Wincenty Zając (Srebrny, 9 marca 1831) żołnierz Kazimierz Zajączkowski (Srebrny, 15 kwietnia 1831) mjr Józef Zbyszewski (Złoty, 5 września 1831) żołnierz Jakub Zieliński (Srebrny, 5 lipca 1831) dobosz Wojciech Zienkiewicz (Srebrny, 9 marca 1831) Powstanie styczniowe Gen. Egoistka okropna niespodziewanie chodzi dobre wiatraczki.